از وظايف مؤمنان، نصرت و يارى كردن آن حضرت مى باشدكه نصرت خداوند متعال است.
يارى كردن امام عصر(ع)، اين است كه مؤمن نسبت به آن چه خواست آن حضرت است، اقدام نمايد. نصرت در زمان غيبت به آن است كه مؤمن خودسازى كند و در حق آن حضرت و شيعيان او دعا نموده، مناقب و فضايل آن حضرت را بيان نمايد.
اما نصرت در زمان ظهور، با جهادكردن دركنار امام(ع) و صبر بر سختى ها و بذل مال و جان به دست مى آید.
دفاع از امام(ع) و صيانت از دين او و سنت رسول اكرم(ص) نوعى يارى کردن آن حضرت است .
در وجود ولى عصر(ع) امورى جمع شده كه هركدام از آن ها موجب اهتمام ورزيدن در نصرت و يارى آن جناب است، زيرا كه يارى نمودن او، يارى كردن مظلوم، و نصرت غريب و يارى عالم، وكمك به ذى القربى، و نصرت ولى نعمت، و يارى نبودن واسطه نعمت و نصرت كسى است كه خداوند او را يارى مى كند، و نصرت كریم، شريف، طريد، خونخواه و مهجور است .
محب آل الله | -
محب آل الله | -
در قلَه هرم اعتقادى شيعه، عقيده به مهدويت وانتظار براى ظهور وحكومت جهانى حضرت است . بنابراين رابطه انتظار و بهداشت روان، در حقيقت مبتنى بر رابطه دين و باورهاى دينى با بهداشت روان است. باورهاى دينى از طريق تغذيه روحى، معنابخشى به زندگى، اتصال به منابع قدرت، تخليه هيجانى .... زمينه هاى آرامش وبهداشت روانى را فراهم می كند .
انتظار علاوه بر اين كه از ابتلا به بيمارى هاى روانى. جلوگيرى می كند، زمينه رشد وارتقاء توانمندى هاى فرد را در ايفاى نقش هاى اجتماعى، روانى و جسمى فراهم مى سازد. وقتى حالت انتظار در انسان پديد مى آيد، مى شود اميد وآمادگى و اشتياق را در خود تجربه كرد. انتظار نور وعدالت، بارقه اميد را در دل انسان زنده می کند .
آمادگى براى انتظار نيز به اين معناست كه توانايى بردبارى بر تأخيرها وشكيبايى بر مشكلات ناشى از غيبت را داشته باشيم. وگواه صادق بر انتظار، شور واشتياق است كه از يك سو در غمِ فراق است و از ديگر سو در شوق وصال.
به طوركلى، اميد، آمادگى و اشتياق، شرايط روانى خاصى ايجاد می كند كه در جلوگيرى از بيمارى ها و ارتقاء توانمندى ها در مقابله با اضطراب ها نقش موثرى دارد.
محب آل الله | -
1- خبری را ندانسته گفتن 2- عیب جویی از دیگران 3- مسخره کردن دیگران 4- تهمت زدن ۵- فاش کردن اسرار مردم6- رنجاندن مومن7- سرزنش بیجا8 - دروغ گفتن 9 - وعده دروغ 10- قسم دروغ 11- شهادت نا حق 12- تحریف مسائل دینی13- حکم نا حق 14- لعنت کردن مردم 15- طعنه زدن 16- دل شکستن17- امر به منکر 18- نهی از معروف 19- بد خلقی 20- تصدیق کفر و شرک 21- غیبت کردن 22- شایعه پراکنی 23- به نام بد صدا زدن 24- تملق و چاپلوی 25- با مکر و حیله سخن گفتن 26- مزاح زیاد 27- زخم زبان زدن 28- آبروریزی 29- کبر در گفتار 30- ادای صدای کسی را در آوردن 31- بدعت در دین 32- اظهار بخل و حسد 33- بد زبانی در معاشرت 34- خشونت در گفتار 35- فحش و ناسزا گفتن 36- سخن چینی کردن 37- نا امید کردن 38- شوخی با نامحرم39 - ریا در گفتار 40- فریاد زدن بیجا
محب آل الله | -
۲ عدد سی دی تصویری مولودی و ۱ عدد سی دی سخنرانی
جمعا ۵۰۰ تومان
مرکز پخش : اصفهان - خیابان بزرگمهر - چهارراه نورباران
نوارخانه حضرت زهرا سلام الله علیها
محب آل الله | -
پس از در گذشت و يا شهادت امام حسن(ع), ماموران خليفه عباسى حركت گسترده اى را آغاز كردند و به جست و جوى فرزند و جانشين آن حضرت پرداختند. در هر جا كه احتمال وجود امام زمان(ع) را مى دادند, حضور مى يافتند. هدف آنان از هجوم به منزل امام حسن(ع) و اذيت و آزار بنى هاشم, دستگيرى و قتل فرزند امام حسن(ع) بود. اين پيگيرى خطرى بزرگ براى آينده امامت بود, كه با قد رت و حكمت پروردگار مهدى(ع) از نظرها پنهان گرديد و از خطرها به دور ماند.
در آغاز غيبت, ميان علما و دانشمندان اختلاف است. سه نظر در آن وجود دارد:
1. گروهى مانند شيخ مفيد(ره) آغاز غيبت صغرا را از هنگام ولادت حضرت مهدى(ع) به شمار آورده اند زيرا از همان سالهاى آغازين ولادت, آن حضرت غيبت نسبى داشت و شمارى اندك از ياران, وى را مشاهده كردند.
بنابراين نظر, دوره غيبت صغرا تقريباً 74 سال مى شود, يعنى از آغاز ولادت, تا پايان سفارت آخرين سفير حضرت.
2. برخى بر آنند كه غيبت صغرا, از سال 260 ه. ق. يعنى سال درگذشت امام حسن(ع) آغاز شد و اين مدت, تا شروع غيبت كبرا, دوران آمادگى شيعيان و اُنس آنان به جدايى از امام زمان(ع) نام گرفت. اين دوران تقريباً هفتاد ساله, غيبت همه جانبه نبود. سفيرانى رابط بين امام ومردم بودند و مردم با واسطه, پرسشهاى دينى و دنيايى خود را از آن حضرت دريافت مى كردند.
3. گروهى آغاز غيبت امام(ع) رااز زمانى مى دانند كه ماموران خليفه به منزل حضرت در سامرا, هجوم آوردند, تا وى را دستگير كنند و آن حضرت در آن هنگام, در سرداب و همان جا, از ديده ها پنهان شد و تاكنون, در آن جا, بدون آب و غذا زندگى مى كند و روزى از آن جا ظهور خواهد كرد.
اين داستان چنان شهرت يافته كه وى را (صاحب سرداب) لقب داده اند.
در پاسخ اين سخنان بايد گفت: در منابع شيعى و كتابهاى اماميه, هيچ نامى از (سرداب) نيست. نويسندگان اهل سنت در نوشته هاى خود بر اين نظر اصرار مى ورزند ومتائسفانه اين مسائله دستاويز حمله نا آگاهانه برخى از آنان به تشيع گرديده است. پنداشته اند كه شيعيان در ميانه سرداب, امام خودرا مى جويند و ظهورش را از آن نقطه انتظار مى كشند; از اين روى, تهمتهايى به شيعه زده اند و زحمت مراجعه به منابع شيعى را در اين زمينه به خود نداده اند.
البته داستان حمله ماموران معتمد عباسى به منزل امام(ع) و برخورد آنان با آب فراوان و ديدن فردى كه در گوشه اى نشسته و عبادت مى كند و سپس هجوم به طرف وى و ناكام شدن آنان از دستگيرى وى, در برخى از منابع شيعى آمده است, اما در اين نقل, بر فرض صحت سند و دلالت آن: اولاً, از (سرداب) نامى برده نشده است ثانياً, حمله ديگرى كه از ناحيه معتمد صورت گرفته خلاف آن چيزى را كه اهل سنت مى گويند, ثابت مى كند زيرا بنابراين نقل, امام(ع) آن محلّ را ترك كرد و از پيش چشم ماموران گريخت و در نتيجه, در سرداب نيست.
منشائ خرده گيريهاى نا آگاهانه برخى به شيعه, در اين زمينه, آن است كه شيعيان به بخشى از حرم عسكريين در سامرا, يعنى (سرداب) احترام و توجه خاصى دارند و آن را زيارت مى كنند. خاطره هاى امامان خويش را گرامى مى دارند و آن مكان را مورد عنايت قرار مى دهند. و اين نه به خاطر آن است كه امام زمان(ع) دراين جا مسكن گزيده است و زندگى مى كند, بلكه از آن جهت كه زمانى مركز عبادت و سكونت چند تن از امامان راستين تشيع بوده است.
و ما حب الديار شقفن قلبى ولكن حبّ من سكن الديار گذشته از اين, بر اساس احاديث فراوانى كه در منابع شيعى وجود دارد, شيعيان بر اين باورند كه امام زمان(ع) در ميان مردم در رفت و آمد است و در مراسم حج و مانند آن شركت مى جويد و مانند يوسف كه برادرانش را مى شناخت وآنان وى را نمى شناختند, دوستان خويش را مى شناسد و... بنابراين, داستان غيبت حضرت مهدى(ع) در سرداب سامرا و زندگى كردن حضرت در آن مكان, بهتان و دروغى بيش نيست و هيچ يك از بزرگان شيعه, چنين باورى نداشته و ندارند.
محب آل الله | -
محب آل الله | -